Köye vardığımda şaşırdım... Köyde tarlalar katırla sürülüyor, ekinler orakla biçiliyor ve katırlarla harman yerine

taşınıyordu. Köy adeta yüzyıl önceyi yaşıyordu. Türkiye' nin batısında bu kadar geri kalmış bir köy görebileceğim aklımın

ucundan bile geçmiyordu. Köyün arka sokaklarını daha doğrusu patikalarını gezerken şaşkınlığım iki katına çıkmıştı. Taş

duvarlı, tek odalı, çatısı sazlarla kaplı bir ev in önünden, taşın üzerine oturan seksen yaşındaki bir nine dikkatimi çekti.

İki büklüm, bir deri kemikti. Uzun meşakkatli bir ömrün çilesi yüzündeki derin çizgilerden rahatlıkla okunabiliyordu. Ne

günler görmüştü kim bilir..? Sonradan adının Hanım olduğunu öğrendiğimizde nineye selam verdiğimde, büyük bir sevgi

ile selamıma karşılık vermişti. Çektiği tüm acılara rağmen genlerindeki misafirperverlik, merhamet, ve saygı kaybolmamıştı

anlaşılan. Tek odalı evine davet etmişti bizi. Eve elektrik bağlanmamış, gaz lambasıyla aydınlanıyordu. Tüp ve ocakta

yoktu kullandığı. Onun yerine duvara açılan bir deliğin içinde yemeğini pişiriyordu. Tek odalı evinde kullanılacak eşyası da

yoktu. Yatak olarak kullandığı bir kaç minder evin başköşesinde  toplanmış duruyordu. Yörük köylerine mahsus eski,

rengarenk bir sandık dikkatimi çekiyordu. İçme ve kullanma suyu dışarıdan taşınıyordu. Alışkanlık içinde bağdaş kurup

önümüze oturduğunda anlatmaya başlamıştı..O anlattıkça kulaklarımıza inanamıyor, şaşkınlığımız daha da artıyordu.

Hanım gelin çok mutluydu.Ama bu mutluluk ve ümitli bekleyiş çok uzun sürmemişti.Güzel bir bahar sabahı  Hanım gelin

kâbuslar görerek uyanmıştı. O gün içinde izah edemediği bir sıkıntı vardı. Cuma pazarından dönen Muhtar,  Hanım gelin’e

sarı zarflı bir mektup getirmişti. Hanım gelin mektubu aceleyle açtırıp muhtara okuttuğunda olduğu yere yığılıp kalmıştı.

Gururla askere gönderilen Mustafa’ sının bir deniz kazası sonucu öldüğü ve cesedinin de bulunamadığı yazıyordu.

Yapayalnız kalmıştı. Daha bir buçuk yaşına henüz gelmiş olan Asım bebek artık yetimdi. Zorlu bir hayat mücadelesi

böylece başlamış oldu. Elektriksiz, susuz, tüpsüz, sobasız, çatısı yarma çam tahtalarıyla çatılmış, üstü sazlarla örtülmüş

bu tek odalı evde zorlu bir yaşam mücadelesi Hanım gelini bekliyordu. Artık o, evinin hem erkeği, hem kadınıydı. Asım

bebek Mustafa’nın ona emanetiydi.  “İşte Kaymakam Bey ben bu eve gelin geldim” diyordu Hanım gelin. O bir gelindi.

Seksen yaşında bir gelin. Kocası askere gitmiş ama henüz dönmemişti, dönememişti.Acaba bir gün ansızın gelirmiy di..?

Ölüsü bulunamadığından mı, cenazesi getirilemediğinden mi bilinmez ama Hanım gelin hala kendisini kocası askerde bir

gelin gibi görüyordu. Onun  bu genç yaşta, zamansızca ölmüş olabileceğine inanmak istemiyordu.